Filmpje Project Bamako

De Malimail
Stichting Malikanu

Utrecht/Sieuras, Juni 2010.

Wat heeft de Stichting Malikanu in het afgelopen jaar met uw donaties gedaan? In deze speciale Malimail berichten wij over de financiële kant van de projecten. Zo kunt u lezen dat uw geld – naar ons idee – goed terecht komt.
Wij zijn over het algemeen erg tevreden over de activiteiten en resultaten van het afgelopen jaar. De samenwerking met onze partners in Mali is uitermate positief verlopen. En we zijn elke keer weer verrast over de betrokkenheid en vrijgevigheid van de donateurs in Frankrijk en Nederland.

Microkrediet in Bamako.
In Bamako hebben we een project ondersteund om vrouwen een duwtje in de rug te geven om een activiteit te ontplooien waarmee ze in hun eigen onderhoud kunnen voorzien. Het betreft hulp in de vorm van een microkrediet: de vrouwen kunnen een bepaald bedrag lenen, dat zij na verloop van tijd (deels) weer terugbetalen.
In de wijk Sikoroni is een groep van zeventien vrouwen in het beoogde project opgenomen.
Allemaal zijn ze gestart met een zelf opgezet plan. Ze worden daarin begeleid door Dramane, die ook de alfabetiseringscursus geeft.

De vrouwen hebben hun winkeltje of zaakje kunnen opzetten. En ze betaalden iedere maand hun krediet terug., waarvan enkelen met achterstand. Eén werd ernstig ziek en een ander had een kind dat ernstig ziek werd, waardoor deze twee eigenlijk niet meer konden meedoen.
Een aandachtspunt is dat het voor de vrouwen moeilijk was om geregeld op de alfabetiseringscursus te komen. Dat kwam door het werk en de zorg voor de kinderen, Maar misschien zijn ze ook niet allemaal erg gemotiveerd om te leren lezen en schrijven. Dit moeten we waarschijnlijk anders aanpakken. In Bamako is dit eerste project nu afgelopen. Het is goed verlopen, maar we gaan het volgende toch iets anders aanpakken.
Onze partner in Bamako, Mahamane, stelt voor om het volgende project een groep vrouwen met hetzelfde beroep op te bouwen. Zij zijn dan gezamenlijk verantwoordelijk voor het project. Dit is een vorm die in Afrika van oudsher gebruikelijk is. Meer daarover in een volgende Malimail.
Met dit project is tot nu toe bijna 2000 euro gemoeid. Waarvan ruim de helft in de vorm van microkredieten, dus dat vloeit grotendeels ook weer terug. Een ander deel is besteed aan zakken rijst, zodat de vrouwen hun kredieten daadwerkelijk investeren in hun zaakje, en niet (hoeven te) spenderen aan voedsel.

Kinderen naar school.
In Endé zijn tweehonderd kinderen naar school gegaan met hun benodigde schoolspulletjes.
Hieraan werd 1200 euro besteed. Dat geld is in Nederland en Frankrijk opgehaald en rechtstreeks in Endé gebruikt om schoolspullen te kopen. De ouders waren heel erg geholpen met deze actie, en lieten dit ook veelvuldig merken.
In het aanstaande schooljaar zullen we op een soortgelijke manier proberen donaties te werven voor deze schoolkinderen, maar nu ook een naastgelegen wijk betrekken.
Dit jaar hebben een aantal meisjes in een naaigroepje onder leiding van Wendela zelf in totaal 200 schooltassen gemaakt. Deze tassen worden komend schooljaar door de schoolkinderen in Endé gebruikt om hun nieuwe spulletjes in op te bergen.
De kosten voor de tassen waren 450 euro, maar we dienden zo een dubbel doel. De meisjes verdienden er wat mee, en de schoolkinderen in Endé krijgen een gratis schooltas. Twee vliegen in een klap!

Een vak leren in Bamako.
In Bamako is er een naaiatelier ingericht. De meisjes en vrouwen kunnen hier zelfstandig terecht en spullen naaien voor de verkoop. Malikanu wil een deel een deel van de spullen in Europa verkopen, maar ze maken ook kleding voor eigen gebruik en verkoop ter plekke. Vooral kinderkleding is iets wat in de wijk niet veel gemaakt wordt. Natuurlijk is het niet de bedoeling de meisjes van school af te houden, maar in hun vakanties is het een aangename manier voor ze om een zakcentje te verdienen én ze leren een vak. En dat is met het oog op de toekomst onontbeerlijk!

In de wijk Sikoroni was geen enkele gemeenschappelijk parkje of plaatsje waar je in de schaduw even bij elkaar kon zitten. Een andere bevriende stichting heeft ervoor gezorgd dat een dergelijke parkje kon worden aangelegd. Malikanu heeft een deel van de inrichting op zich genomen.
Wat moet je nou met een groenvoorziening als je heel arm bent? Het ging om een stukje grond dat de gemeente aan een investeerder wilde verkopen. Het Centre d’ecoute, de organisatie die zorgt voor de straatkinderen in deze wijk, wilde dit voorkomen en het een gemeenschappelijk karakter geven.
Dat is goed voor het welzijn in de wijk. Maar het parkje zorgt ook voor wat werkgelegenheid. Er komt iemand om het te verzorgen en er is een ‘barretje’ waar limonade, thee en nescafé verkocht kan worden.
En bovendien, het is een verademing om in een wijk waar alles beige is en waar veel vuilnis op straat ligt, in een groen parkje te kunnen zitten keuvelen.

Traditionele bogolans.
Onze partners in Endé, Amadou en Adama, stellen voor om een traditioneel ambacht nieuw leven in te blazen. Het maken van bogolans.Dit zijn doeken van 120 bij 200 cm die voornamelijk als kleding worden gebruikt. Een wikkelrok en bloes voor de dames en een broek en tuniek voor de heren. In een diepblauwe kleur.
Het gaat om het kopen van katoen, het spinnen van de draden, weven van doeken, kleuren met indigo, repen aan elkaar naaien, en uiteindelijk de verkoop van de prachtige bogolans. Malikanu draagt zorg voor de eerste investeringen.
Het is een prachtig plan dat in principe zichzelf terugbetaalt. Als het goed is, houdt het zichzelf in stand en kunnen de mensen die hieraan werken er wat aan overhouden. Leuk is ook dat iedereen, jong en oud, man en vrouw zijn aandeel heeft in dit proces. Traditioneel spinnen de oudere vrouwen, weven de oudere mannen, naaien de jongemannen, kleuren de meisjes. Ze kunnen zelf de stoffen gebruiken, maar ook direct verkopen. En wij kunnen ze meenemen naar Europa en hier verkopen. Ze zijn echt prachtig. Meer informatie volgt!

Zwangere toch op school.
In Bandiagara zijn tien zwangere meisjes in een project opgenomen dat tot doel had hen op school te houden. Zwangere schoolmeisje verliezen vaak het respect van hun familie en moeten daarom hun middelbare school afbreken.
In ons project was het de schooldirecteur die met diverse middelen probeerde de band met de ouders in stand te houden en of te herstellen om de kinderen voor zijn school te behouden. Het project loopt nog, maar we kunnen wel al stellen dat de band met de ouders bij aanvang al enorm verbeterde. En de meisjes zijn allemaal op school gebleven. Drie van hen kregen overigens een miskraam, de andere baby’s zijn inmiddels geboren.
De problemen die deze tienermoeders ervaren is – net als zoveel in Mali – voornamelijk het gevolg van de totale armoede. Zwanger raken betekent vaak school verlaten, niet kunnen werken, en dat betekent geen eten hebben. Met een beetje hulp in de vorm van levensmiddelen voor het hele gezin, is vaak al veel gewonnen. De schooldirecteur, Timothee, is er overigens zeer bedacht op dat de hulp niet als beloning voor zwangerschap wordt ervaren!
Dit project kostte tot nu toe 1600 euro.

Muziek uit Mali.
In een restaurant in Bamako hoorde Wendela een muziekgroep spelen die zulke leuke muziek maakte dat ze al snel het plan had een opname te maken. Haar nichtje Josja had goede opnameapparatuur mee, zodat het resultaat een prachtige cd is.
De muziekgroep bestaat uit een zanger-gitarist een balafonist en een percussionist. Een balafoon is een instrument dat lijkt op een hele grote houten xylofoon, waaronder kleine kalebassen hangen die als klankkast dienen. De percussionist speelt op een grote kalebas.

Koop die cd voor maar tien euro!
De cd verkopen we hier. Maar de muzikanten hebben zelf ook een stapel tegen kostprijs gekocht, die zijzelf kunnen verkopen. De opbrengst is grotendeels voor de muzikanten, met een donatie per cd voor Malikanu. De investering heeft Wendela zelf gedaan.
Hij is te bestellen per e-mail: malikanu.wendela@gmail.com of door de kosten over te maken op bankrekening 111 757 827, Rabobank, Utrecht o.v.v. cd Mali én uw adres.
We hebben er al tientallen verkocht. Een van de luisteraars noemt het een ‘heerlijke cd met echt traditionele muziek’. Een ander zei dat het ‘de pan uit swingt’, en ook ‘bewondering voor het talent van Julien die op een sobere wijze zulke fijnzinnige muziek kan maken’.
Hij kost overigens 10 euro, plus 1,50 voor verzendkosten.

Malikanu is een ANBI.
En dan nog dit: Stichting Malikanu is een ANBI instelling geworden. Dat wil zeggen dat de stichting officieel is goedgekeurd als een charitatieve instelling door de (Nederlandse) belastingdienst.
Dat is goed nieuws, want dan kunnen donateurs in principe hun donatie aftrekken van hun bruto inkomen. Meer informatie kunt u verkrijgen bij de Belastingdienst.

Een woord van dank.
Malikanu heeft in het eerste jaar van haar bestaan al deze projecten kunnen uitvoeren alleen door uw donaties. Het heeft ons, Wendela en de andere bestuursleden, verrast dat zoveel mensen zo enthousiast waren en op diverse manieren geld doneren en haar steunen in het werk in Mali. Sommigen maken (automatisch) elke maand wat geld over, anderen doneerden in een keer wat geld. Een enkeling doneerde zelfs in een keer heel veel geld – waarvoor een aparte doelstelling wordt ontwikkeld.
Ook onze partners in Mali zijn nauw betrokken bij de ontwikkeling van de projecten en de uitvoering ervan. Zij profiteren er zelf niet van, maar zijn wel bereid om hun ervaring en kennis van de locale omstandigheden in te zetten om de hulp tot een succes te maken.

Wij willen u allemaal van harte bedanken voor uw hulp. We hopen dat we met deze Malimails iets van de dankbaarheid van de kinderen en hun ouders kunnen overbrengen.

Stichting Malikanu Bestuur Wendela Engelhard, voorzitter David Engelhard, secretaris Maaike Burggrafer, penningmeester Association MalikanuWendela Engelhard, présidenteNicole Damen, trésorière en secrétaire

Adres Nederland:P.a. Graafschap 103524 TR UTRECHTNederland Adres Frankrijk:Ferme SoulèreSieuras, 09130France

Bankgegevens:Rabobank, Utrecht 111 757 827 o.v.v. Stichting Malikanu Compte bancaireCrédit Agricole, Lézat21764093000 o.v.v. Malikanu Association

malimail januari 2010

Utrecht/Sieuras 10 februari 2010


Inleiding

Afgelopen herfst reisde Wendela weer naar Mali. Ze bezocht daar de projecten die met uw donaties van start zijn gegaan. Een achternichtje reisde mee om een film te maken. Daarover later meer, eerst: hoe staat het met de projecten?


In Bandiagara: geen prijs voor zwangerschap.

Wendela: “Timothée, de schooldirecteur die ons project leidt, heeft tien meisjes geselecteerd. Zij zijn zwanger en dreigen daardoor hun school niet af te kunnen maken. Wij helpen Timothée om ze toch op school te houden.
We gaan de meisjes thuis bezoeken. Ze wonen in kleine dorpjes op een rotsachtig plateau. Kleine huisjes, mooie graanschuurtjes, van klei en plantaardig materiaal geconstrueerd. Kippen en geiten scharrelen er rond. Ons bezoek valt samen met een schitterende zonsondergang. Kinderen komen ons tegemoet. Het ziet er idyllisch uit, maar inmiddels weet ik dat de schijn bedriegt.
Het is een keihard bestaan. De bewoners zijn boeren. Gierst wordt verbouwd op kleine akkertjes. Waar in het regenseizoen riviertjes stromen is een dam gemaakt. Na het groeiseizoen blijft er dan wat water staan. De boeren verbouwen zo hun uien en tomaten. Het is allemaal heel arbeidsintensief en de hele familie werkt mee. De opbrengst is echter laag. De vrouwen nemen de schamele oogst in een grote mand op hun hoofd mee naar de markt.

Na een lange schooldag eenmaal thuis, moeten de meisjes nog veel doen.
Water halen en wassen behoren tot hun dagelijkse taken. Huiswerk schiet er dan vaak bij in want 's avonds na zonsondergang is alles donker.

De meeste ouders zijn bij ons eerste bezoek weinig toeschietelijk. De zwangerschap van hun dochters is een uiterst vervelende zaak. De dochters zijn met baby moeilijk uit te huwelijken, én ze maken zich zorgen over de kosten van een extra mondje.

Timothée neemt ruim de tijd om de ouders in te lichten over het project. Hij vermeldt met klem dat het belangrijk is voor de hele familie dat de aanstaande moeder op school blijft. Daar is wel de medewerking van de ouders bij nodig.
Een paar dagen later volgt de startceremonie van het project.

Tien meisjes zijn present. Een paar zijn al overduidelijk zwanger, van anderen is het niet of nauwelijks zichtbaar. En twee meisjes zijn al moeder.
Er zijn ook ouders, vooral vaders, aanwezig. Naar Afrikaanse gewoonten wordt er flink gespeecht.
Iedere familie krijgt een grote zak gierst en rijst, een bus melkpoeder en zeep. Er is een enveloppe van 5000 CFA (= 7;50 €) voor vlees en vis. 2500 CFA wordt direct aan school betaald voor de ouderparticipatie. Dit moet voldoende zijn om de meisjes voorlopig op school te houden. Het moet natuurlijk glashelder voor de tienermeisjes zijn dat ze geen prijs gewonnen hebben met hun zwangerschap. Timothée hamert daar voortdurend op. Ze verkeren in een uiterst lastige situatie, en krijgen daarom deze ondersteuning.

De stemming is veel beter na deze ceremonie. Het is duidelijk dat de ouders erg geholpen zijn met deze steun uit Nederland en Frankrijk. Het raakt ze zichtbaar dat er mensen zijn, ver weg, die zich inzetten voor het belang van hun kinderen.

Als ik drie weken later terugkom worden we hartelijk ontvangen. De ouders nemen uitgebreid de tijd en vertellen trots dat ze er alles aan zullen doen om hun dochters te steunen. Eén meisje is inmiddels bevallen. Ik heb nog nooit zo'n kleine baby in handen gehad. Maar een al eerder geboren jongetje is aan malaria overleden.”


In Endé feest onder de sterrenhemel met een tl-buisje.

“In Endé hebben we vorig jaar met de actie ‘Iedereen naar school’ een deel van schoolspullen van de kinderen gefinancierd.
De ochtend na mijn aankomst eet ik met Amadou het gebruikelijke oliebolletjesontbijt met Nescafé. Daarna gaan we als eerste de dorpsoudsten bezoeken, zo gaat dat daar. Waar ik ook kom, overal word ik met alle egards ontvangen. Als ik aankom geven de mensen op straat me een hand en bedanken me.
We kunnen ons in Europa moeilijk voorstellen hoe belangrijk deze actie is geweest. Ze zijn echt dankbaar en tonen dat ook. Het maakt mij verlegen, en besef eens te meer hoe simpel, maar toch zinvol onze projecten zijn. Er gaan zichtbaar meer kinderen van het dorp naar school dan voorheen.
We hadden nog wat geld over van de actie. Daar hebben we twee schoolborden van gekocht voor de school.

De avond na mijn aankomst in Endé, wordt er een welkomstfeestje gegeven. Vroeg in de avond doen de trommels een oproep om de mensen op de hoogte te brengen. Op een open plek in het dorp wordt alvast een accu geplaatst met daaraan een lang snoer en een tl-buisje.
Als de trommels starten gaan de mensen meteen dansen, meestal in groepjes van gelijk geslacht en leeftijd. Natuurlijk is er de lolbroek die mij mee wil slepen 'de dansvloer op' maar ik vind toch echt dat ik eerst nog wat moet oefenen. De manier van dansen is zo anders: ritmisch, snel en toch ingetogen. Er zijn alleen trommels, meer is niet nodig. De mensen stampen met blote voeten op de grond. Het stof stijgt hoog op. Alles onder een adembenemende sterrenhemel. Het tl-buisje heeft geen schijn van kans. Als de muziek stopt, is iedereen verdwenen. Het is weer heerlijk slapen op het dak onder de sterren.”


Microkrediet met ceremonie.

“Het project in Bamako voorziet in een kleine ondersteuning voor vrouwen die een eigen bedrijfje willen beginnen. Aanvankelijk zou de ondersteuning vooral uit levensmiddelen bestaan, maar het bleek dat de vrouwen meer behoefte hebben aan een microkrediet.
De zak rijst en gierst blijft wel onderdeel uitmaken van de subsidie. Dat doen we om te voorkomen dat de vrouwen het geld meteen moeten besteden aan de maaltijden. Het bedrag van het krediet kunnen de vrouwen zelf besteden.
De een wil een naaimachine aanschaffen. De ander wil haar ambulante handeltje ( een kraampje op je hoofd) aanpassen tot bijvoorbeeld een vaste schoenenkraam. Weer een ander wil haar winkeltje uitbreiden.
Het valt me op dat de vrouwen erg gemotiveerd zijn. De bedoeling is dat ze uiteindelijk niet het hele bedrag terug hoeven te betalen. In een vorige project, waarbij Malikanu nog niet betrokken was, bleek het aflossen toch wel een punt van zorg te zijn. Daarom is besloten dat pas het laatste deel wordt kwijtgescholden. Zo blijft het uitgangspunt van de lening (in plaats van een gift) in tact.

Ook hier maak ik de ceremonie voor de start van het project mee. Er wordt veel gepraat, uitgelegd en er worden veel vragen gesteld. In het Bambara, dus de grote lijnen worden voor mij vertaald.
De zakken graan worden uitgedeeld, er worden foto’s gemaakt en de vrouwen krijgen ieder hun envelop en tekenen een contract. Daarmee verbinden zij zich officieel met het project en dragen verantwoordelijkheid voor het krediet. Ze gaan allemaal iedere maand hun schuld aflossen.
De ceremonie was een mooi moment.


Een documentaire over de projecten van Malikanu.

Wendela reisde twee weken samen met Josja, een achternichtje uit Nederland. Zij maakte een documentaire van de projecten in Mali. Voor haar een leerobject, voor ons een unieke gelegenheid om beeldmateriaal te verkrijgen.

Zij zijn alle drie de projecten langs geweest voor interviews en beelden. Josja heeft gefilmd in de Dogondorpjes bij de meisjes en hun families. Ze zijn in Endé geweest voor de school en in Bamako voor het Centre d’ ecoute. Josja vond het soms lastig om met zo’n grote camera niet al te dicht op de armoede te staan. Maar iedereen kwam zonder schroom voor de camera om te vertellen. Zij heeft negen uur film opgenomen. Daarvan maakt ze in ieder geval een klein filmpje voor op de website, maar ook een langere voor andere doeleinden. Zo mogelijk komt er ook een documentaire die op scholen kan worden vertoond.
Meer informatie daarover in de volgende Malimails.


CD met balafoon.

In een restaurant in Bamako kwam Wendela een muziekgroep tegen met een zanger- gitarist, een balafonist (een balafon is een instrument dat lijkt op een hele grote houten xylofoon met eronder kalebassen die als klankkast dienen) en een percussionist op kalebas.
Dat bleek zulke leuke muziek en van zo’n hoog niveau dat ze besloten een geluidsopname te maken. Daarvan wordt nu een CD gemaakt die zowel in Nederland en Frankrijk als in Mali verkocht kan worden. De opbrengst is grotendeels voor de muzikanten, met een kleine donatie per CD voor Malikanu. De investering is niet ten laste gekomen van Malikanu.
De CD met heerlijke muziek voor iedereen is zodra die af is, bij Wendela te bestellen.

Prettige feestdagen en een Gelukkig Nieuwjaar

Beste vrienden, donateurs en belangstellenden.

Nog bedekt met het rode stof van Afrika, op blote voeten en in een t-shirt, stapte ik een paar dagen geleden de Europese sneeuw in. Een thermische shock van veertig graden. Maar al snel werd ik verwarmd door een trui, de kachel en een blij weerzien met de familie.

In het nieuwe jaar zal ik in een Malimail verslag uitbrengen van de voortgang van de projecten in Mali, die ik op deze reis heb bezocht. De projecten die met jullie steun worden uitgevoerd.

Namens de Stichting Malikanu wil ik iedereen fijne feestdagen toewensen. Maar vooral ook onze oprechte dank uitspreken voor alle donaties, goede ideeën en ondersteunende reacties die we het afgelopen jaar hebben gekregen.
Het stimuleert ons om het volgende jaar met evenveel energie en enthousiasme door te gaan.

Hartelijke groeten, mede namens David en Maaike, en onze partners in Mali,

Wendela Engelhard
Stichting Malikanu

De Malimail 03

Utrecht/Sieuras, 17 oktober 2009


Stichting Malikanu


Inleiding.
Het nieuwe schooljaar is begonnen en de kinderen gaan weer naar school – ook in Mali, waar we met de actie Iedereen naar school! de schoolspullen voor een school in Endé bekostigden. Je leest er alles over in deze Malimail. Maar ook over de plannen van de reis van Wendela later dit najaar om alle drie de projecten van Malikanu te bezoeken.

Iedereen naar school.
In de eerste schoolweek heeft David op de school van zijn kinderen in Utrecht een mailing rondgestuurd. De vraag was of ouders € 7,00 wilden overmaken om een deel van de schoolspullen van één kind in Mali te bekostigen. Veel van onze contacten hebben deze mailing later ook ontvangen. Inmiddels heeft deze actie bijna duizend euro opgeleverd.

Wat hebben ze in Mali met het geld gedaan? Onze contactpersoon Amadou heeft in Mopti, de dichtstbijzijnde stad op 100 kilometer van Endé, enorm veel schoolspullen in bulk ingekocht. In een volgepakte oude Peugeot 505 van een vriend heeft hij de schriften, pennen, potloden en dergelijke naar Endé gebracht. De dag voor de eerste schooldag hebben de kinderen en ouders zich verzameld op het pleintje in de dorpskern.

Ook de dorpsoudsten waren aanwezig. Met hulp van wat jongeren hebben ze de schoolbenodigdheden verdeeld, zodat ieder kind kreeg wat hij nodig had. Er heerste een uitgelaten stemming in het dorp, want het was een feestelijke gebeurtenis. Amadou heeft ons dat allemaal over de telefoon verteld.

De actie is nog niet afgelopen. De schoolboeken voor de grotere kinderen moeten namelijk nog gekocht worden. Amadou heeft in overleg met de school besloten daarmee even te wachten om te zien welke boeken precies nodig zijn. Het leek ons jammer om nieuwe boeken te kopen als er nog goede tweedehands boeken in het dorp beschikbaar zijn. Zodra dat is uitgezocht, worden de ontbrekende schoolboeken aangekocht.

De actie loopt nog door, maar we willen alvast iedereen heel hartelijk bedanken voor de betrokkenheid en gulle donaties. Het is fantastisch om op deze manier gezamenlijk mogelijk te maken dat de kinderen van Endé dit jaar naar school kunnen.

Weer naar Mali.
Eind oktober gaat Wendela weer voor twee maanden naar Mali, net als de vorige twee jaar. Inmiddels heeft ze daar veel contacten en weet ze er goed de weg. In Endé zal zij het vervolg van de schoolactie meemaken. Daarover zal ze persoonlijk berichten in de volgende Malimail en op haar Maliblog. Dan reist ze door naar Bandiagara, de plaats waar het project met de tienermeisjes van start gaat. Met Timothée gaat Wendela de meisjes die betrokken zijn bij het project en hun familie bezoeken. Kern van dit project is dat de tienermeisjes die zwanger raken toch hun school kunnen afmaken.

In Bamako, de hoofdstad, is Mahamane onze projectleider voor de actie om een aantal vrouwen te helpen een eigen bedrijfje te starten. Mahamane, die dergelijke projecten al eerder leidde, is nu bezig de vrouwen te selecteren die aan dit microcrediet-project kunnen meedoen.

Trouw aan traditie komt Wendela dan ook weer terug in het Centre d’Ecoute in Bamako, een buurtcentrum waar de armste kinderen overdag een onderdak vinden. Ze was daar al eerder om te helpen en om breiles en naailes te geven. Waarom? Omdat ze het leuk vindt en omdat die meiden er in toekomst wellicht iets aan hebben. Wie had het ooit kunnen denken, maar deze zomer leerde Wendela nog van haar moeder de grondbeginselen van het haken – dus ook deze essentiële vaardigheid kan ze nu in Afrika doorgeven!

En verder? ‘Een strak reisschema maak ik niet, daar ben ik het type niet voor en daar leent Afrika zich ook niet voor’ aldus Wendela daags voor vertrek. ‘Ik weet wat ik wil doen en stel mij verder op als riet dat soepel mee waait in de wind.’ In de volgende Malimail zullen we lezen hoe dat afloopt.

Actie: Iedereen naar school – ook in Mali!

Wanneer bij ons de winkel vol ligt met schoolspullen in allerlei kleuren en geuren, maken ook de kinderen in de Dogonvallei (Mali, Afrika) zich gereed om een nieuw schooljaar te starten. Met frisse moed, maar met een lege tas. Hun lijstje met schoolspullen: voor de eerste twee leerjaren alleen een leitje met krijt en een sponsje.

De Stichting Malikanu wil daar wat aan doen, samen met een lokale stichting. We geven hen de middelen om ter plekke schoolspullen in te kopen en die uit te reiken. Zo krijgt ieder kind wat hij of zij nodig heeft. Natuurlijk worden ook de ouders en de school betrokken.

Er zijn 260 kinderen in Endé-wo die de schoolgaande leeftijd hebben en gemiddeld zijn de kosten voor schoolspullen 4.000 CFA, dat is € 7.- per kind. (De ouders zorgen dan zelf nog voor een schooltas en een gymshirtje). Er is dus een bedrag nodig van € 1.820,-. Voor deze wijk een héél hoog bedrag. Voor ons is het te overzien als we met z’n allen wat bijleggen.

Als je Malikanu wilt steunen, maak dan € 7,- over, zodat één kind naar school kan. Meer of minder mag ook. Net als bij onze andere projecten geldt hier: 100% van de donaties komt ten goede aan het betreffende doel. Wij hebben niet eens een strijkstok.
Rabobank, Utrecht, rekeningnummer: 111 757 827;
t.n.v. Stichting Malikanu; o.v.v. Iedereen naar school

Hartelijk bedankt!

In Mali vragen de kinderen op straat: “Madame, donnez-moi Bic, s’il vous plait!” (mevrouw, geef mij een pen, alstublieft). Eerst denk je nog dat het om een hebbedingetje gaat. Maar een pen is voor deze kinderen essentieel.

De aanvang van het nieuwe schooljaar valt in Mali samen met het regenseizoen. Iedereen is druk op het land bezig met de gewassen. De voorraden raken al op, terwijl de nieuwe oogst pas eind oktober wordt verwacht. Vaak moet er voedsel bij gekocht worden.
In de wijk Endé-wo is vrijwel iedereen landbouwer en schoolspullen zijn dan een (te) grote uitgave. Ieder jaar gaan daarom kinderen niet naar school of pas weken te laat.

De Malimail 02

Stichting Malikanu


Utrecht/Sieuras 21 juli 2009,


Inleiding

Dit is de tweede Malimail van onze stichting Malikanu. Deze stichting heeft als doel een aantal lokale ontwikkelingsprojecten te ondersteunen in Mali. In deze Malimail lees je over een korte reis die Wendela naar Mali maakte in het voorjaar. Tijdens deze reis heeft ze alle drie de projecten bezocht voor verdere voorbereiding.
Verder lezen jullie in deze Malimail een stuk van Mahamane Maiga, directeur van het wijkcentrum in Bamako. Hij vertelt over zijn centrum en het project dat hij mede met steun van Malikanu kan uitvoeren.

Weer in Mali

In maart is Wendela drie weken in Mali om alle drie de projecten die we met de stichting Malikanu willen ondersteunen te helpen voorbereiden. Trouwens, de giften voor Malikanu gaan honderd procent naar de projecten. Alle kosten, waaronder natuurlijk ook reiskosten, zijn voor rekening van onszelf.

Wendela vertelt over haar reis het volgende: “Het wordt eigenlijk een beetje thuiskomen, in Bamako. Ik word hartelijk ontvangen door Mahamane, onze projectleider in de wijk Sikoroni. Daar willen we een programma starten dat vrouwen de mogelijkheid geeft een eigen inkomen te creëren. Door ze op weg te helpen kunnen zij bijvoorbeeld een marktkraampje beginnen. Of ze kunnen aan de rand van de wijk langs een klein riviertje groenten verbouwen. Het project is bedoeld voor 15 vrouwen die er alleen voor staan, meestal omdat de partner is overleden, en daarbij de zorg hebben over veel kinderen.

“In samenwerking met het wijkhospitaal selecteren we een groep vrouwen waarvan circa de helft seropositief is. De vrouwen krijgen een microkrediet waarvan ze de helft terug betalen gedurende het project, dat in totaal zes maanden duurt. Zij krijgen bij aanvang bovendien een zak rijst van vijftig kilo en wat suiker en melk. Dit om te voorkomen dat ze het geleende bedrag meteen gebruiken voor voedingsmiddelen in plaats van het te investeren in hun bedrijfje. Zij volgen twee dagdelen per week een alfabetiseringscursus, om te leren lezen en schrijven en rekenen. Hier leren ze hun budget te beheren, maar er wordt ook tijd gemaakt om met elkaar ervaringen te delen.
Eén van de kinderen van de deelneemster wordt ook naar school ‘gestuurd’. Er is een begeleider van het Centre d’écoute, die de lessen op zich neemt, en er is een begeleidster die de vrouwen persoonlijk volgt, inclusief een huisbezoek iedere maand. De totale kosten zijn beraamd op 3400 Euro voor een groep van 15 vrouwen. Het Centre heeft 900 Euro voor dit project te besteden. Wij willen graag 2500 Euro beschikbaar stellen. Mahamane heeft met een dergelijk project al ervaring.
Behalve deze zakelijke besognes, ben ik ook weer aan het breien met de meisjes en knopen we armbandjes.”


‘Preventie’

Na ruim een week reist Wendela verder naar de Dogonvallei om het tweede project dat op stapel staat te bezoeken.
“In Bandiagara ontvangt Timothée mij even hartelijk als altijd. Het is de week voor de gemeenteraadsverkiezingen en dat is overal merkbaar. Bandiagara leek mij altijd al een stadje met veel sociale reuring. De 'poort' naar de Dogonvallei, een kruispunt van wegen, een geweldig grote kleurrijke markt. Te groot voor een dorp en toch kent iedereen iedereen; maar ook weer te klein voor een stad, maar wel behoorlijk wat moderne invloeden. Het is Dogonland (met zijn boeren) maar er wonen al eeuwen lang veel Peul, en dat zijn veehoeders. Ook zijn er aan lager wal geraakte gegoede families, maar tevens weer omhooggevallen zakenjongens. Wie maakt hier de dienst uit? Er zijn vijftien kieslijsten, en iedereen voert campagne.

“Timothée, een erg actieve man, is er nauw bij betrokken. Op een avond neemt hij mij mee naar een wijkbijeenkomst. Hij plant mij neer op een stoeltje voor de VIPs. Ik versta het Dogon niet en de vertaling naar Peul ook al niet, maar door het instemmend geknik en hartelijk applaus begrijp ik dat men betrokken is en er vanuit het hart wordt gesproken. Tussen de sprekers door is er muziek en dans, en iedereen doet mee.

“In deze tijd is Timothée natuurlijk erg druk, maar als hij even tijd heeft bezoeken we de school. In elke klas van zo'n tachtig leerlingen zitten zes, zeven meisjes die zwanger zijn. Sommigen zijn al getrouwd en zijn al zestien of zeventien. Die komen daarom niet in aanmerking voor onze steun. Anderen zijn pas dertien, veertien en zijn onbedoeld zwanger. Daardoor dreigen zij het contact met hun familie te verliezen. Zij behoren wel tot onze doelgroep. Soms wordt een meisje door de familie weggestuurd omdat de familie de zorg voor moeder en kind niet kan dragen. De steun die wij willen geven betreft dan ook het meisje zelf, maar juist ook haar familie.

De steun bestaat uit een baal rijst en gierst, melkpoeder, zeep en nog wat basisproducten, aangevuld met een klein geldbedrag wat gebruikt moet worden voor bijvoorbeeld. één keer vlees en vis per week voor de jonge moeder. Deze producten, gecombineerd met wat morele ondersteuning van Timothée en zijn medewerkers kan voldoende zijn om de band tussen meisje en familie te herstellen. Deze bevlogen schooldirecteur spreekt uit ervaring. Zijn motivatie is dat de jonge moeders hun schooldiploma kunnen halen. En dat kan alleen met hulp van haar familie.

“Als ik voor het eerst een klas binnenkom en zie hoeveel meisjes in deze situatie verkeren dreunt het woord 'preventie', 'preventie' in mijn achterhoofd, Later spreek ik hier met Timothée over, hij vertelt dat er op school wel enige aandacht aan voorbehoedmiddelen besteed wordt. Thuis gebeurt dat nauwelijks, want moeders hebben te veel gêne om met hun dochters over deze zaken te spreken. Dat is een eventueel een taak die oma wel op zich kan nemen, als die nog leeft. Timothée en ik bespreken de mogelijkheden om binnen dit project ook veel aandacht aan preventie van zwangerschap te besteden. Hierover later meer. Dit project duurt voor elk meisje een jaar.
“We beginnen met vijf meisjes nog deze zomer. Het benodigde bedrag (820 Euro) is inmiddels overgemaakt naar Mali!
De uitgebreide versie van dit project, inclusief begroting, is in het frans op de franstalige weblog te vinden.

De dorpsoudsten knikken instemmend.

Voor het derde project in voorbereiding reist Wendela naar Endé. “Voor Endé moet je afdalen vanaf het plateau waar Bandiagara ligt, de Dogonvallei in. In deze tijd van het jaar (april) groeit er niks meer. Er resten wat bomen in een kaal, dor landschap. Hier en daar scharrelt nog wat vee dat de allerlaatste harde droge grassprietjes wegknabbelt. Toch is het mooi, het ontroert mij dat hier ook mensen wonen. Het heeft iets dappers. Als de verharde weg ophoudt te bestaan is het nog 8 km. naar Endé. Die leg je gewoonlijk te voet af, maar omdat Amadou en zijn familie zo gastvrij zijn komen ze me halen met de ossenkar. Mijn boerinnenoog ziet meteen dat de os twee keer zo mager is als in oktober. Alle dieren en mensen kijken uit naar het regenseizoen, dat dan nog een maand op zich zal laten wachten. Amadou en zijn familie verwelkomen mij hartelijk, alle 'kleine broertjes en zusjes' rennen naderbij en roepen 'Wendela, Wendela, soit la bienvenue'.

“Met Amadou bespreek ik onze plannen om meer kinderen naar school te laten gaan. We zijn het er over eens dat het beter is om álle kinderen uit deze wijk naar school te helpen gaan, in plaats van alleen de allerarmsten. Want hoe kun je selecteren in een bevolking waar eigenlijk niemand iets heeft? We besluiten om iedere actie via de al bestaande stichting in het dorp te laten verlopen. Amadou zal mij daarom aan de bestuurders daarvan voorstellen.
Maar eerst is er de ontmoeting met de dorpsoudsten. Zij worden op de hoogte gesteld van alles wat er zich afspeelt in de wijk. We komen bij elkaar onder een afdakje en zitten op de grond. Amadou zet uiteen wat onze ideeën zijn. Iedereen knikt instemmend. Amadou vertaalt voor mij wat er gezegd wordt in het Dogon. Dan zegt iedereen wat hij vindt en er wordt eerbiedig naar elke spreker geluisterd. Niemand valt een ander in de reden, iedereen heeft evenveel ruimte. Ik ben onder de indruk hoe ze met elkaar communiceren.

“Bij het voorstellen aan de lokale stichting (een initiatief ter bevordering van de ontwikkeling van de wijk op sociaal en cultureel gebied) verloopt het gesprek op dezelfde wijze. Het is avond en we zitten in het donker. Om de vergadering te openen spreekt de voorzitter een soort van gebed uit. Daarna stellen de mensen zich aan mij voor. Er komen goede ideeën naar voren. Een daarvan is om bij de uitreiking van de schoolspulletjes de ouders erbij te betrekken zodat zij zich bewust worden van het belang van onderwijs. Als de vergadering beëindigd is, praat iedereen weer door elkaar, een paar vallen in slaap, en plotseling is iedereen vertrokken.”


“Laten we de mensen leren vissen, in plaats van hen elke dag vis te geven!”

Mahamane Maiga, directeur van het wijkcentrum in Bamako, heeft speciaal voor deze Malimail een stukje geschreven over zijn project in Sikoroni:
“Sinds de oprichting van ons centrum in 1996 hebben we ons toegelegd op de opvoeding en opvang van kinderen en jongeren in een moeilijke situatie. Onder deze kinderen bevinden zich een groot aantal wezen. De kinderen worden in de meeste gevallen opgevangen door vrouwelijke voogden of door hun moeders, die soms seropositief zijn of ziek en gehandicapt. Dit alles verergerde de situatie van deze kinderen, hoewel ze begeleid en geschoold werden door het centrum.

Deze moeilijke levensomstandigheden maakten dat de kinderen verzuimden van school en terug de straat opgingen om te bedelden.
“Een nadere analyse van de situatie heeft ons ertoe gedreven een project te starten met als belangrijkste doel: het ondersteunen van de vrouwen, zodat zij beter in staat zijn in de elementaire behoeften van de kinderen te voorzien en de kleine lasten van de familie te dragen.

“Uit een economisch en sociaal onderzoek onder 15 geselecteerde vrouwen bleek dat ze allen reeds een kleine commerciële activiteit hadden waarvoor ze slechts een kleine financiële hulp zochten om hun onderneming uit te breiden en hun inkomsten te verhogen.

De activiteiten van dit project zijn onder meer :
- het toekennen van een microkrediet waarvan de helft wordt terugbetaald;
- lees en schrijfonderwijs voor de vrouwen;
- voorlichtingsgesprekken over hygiëne en seksueel overdraagbare ziektes;
- giften van granen, zeep, suiker en melk aan elke vrouw;
- onderwijs voor één van de kinderen van elke vrouw.

Wij hebben dit project voorgesteld aan Wendela van de Stichting Malikanu voor de financiering en we hebben dadelijk een positief antwoord gekregen, wat ons geenszins verraste!

“Sinds drie jaar bezoekt Wendela onze buurt en ons centrum. Deze vrouw met een gouden hart en een gevoelige ziel was snel ontroerd door deze situatie van de kinderen. Zij heeft in Frankrijk en Nederland giften verzameld bij haar vrienden en familie om onze weeskinderen en de moeders met hun kinderen te helpen zich te verzorgen en te voeden.
“Wendela is voorzitter van Malikanu en heeft de families, de kinderen en hun moeders gezien en geholpen. Het project ligt in de lijn van de acties die zij al in onze wijk ondernomen heeft.
Het project stimuleert de autonomie van deze vrouwen wier wens het is niet meer afhankelijk te zijn van bedelen en giften. Daarom noemen we het project: “Musow Wilila” wat in het Bambara betekent: “De vrouwen ontwaken” of “De vrouwen staan op”.

Mahamane Maiga
Directeur van het Centre d ‘Ecoute communautaire de Sikoroni

Wat doen jullie al?

Het is bijzonder om te merken dat al zoveel mensen positief reageren op de plannen van Malikanu. Veel geld is al opgehaald, en veel mensen helpen door bijvoorbeeld teksten uit en in het Frans te vertalen. Dick is in Frankrijk bezig de website op te tuigen.
Een bijzondere actie in Utrecht van David en Marjolijn betrof het raden van het exacte gewicht van een kaas van Soulère. Iedereen mocht raden na een inzet van 2 euro. Uiteindelijk was er een gelukkige winnaar van de kaas (op zowat een gram nauwkeurig!) en bijna honderd euro voor Malikanu.
Rita maakt prachtige kaarten van koeien die ze verkoopt als zoete broodjes voor de Stichting. En er zijn al verscheidene plannen om sieraden te verkopen.
Veel dank!

Ook helpen of financieel de projecten in Mali ondersteunen? Dat kan! Neem even contact op, of maak geld over onder vermelding van Malikanu op onderstaande rekeningen. Idee: laat automatisch elke maand een vast bedragje overmaken! Dan is het voor Malikanu mogelijk om op iets langere termijn vooruit te kijken.

Stichting Malikanu Bestuur
Wendela Engelhard, voorzitter
David Engelhard, secretaris
Maaike Burggrafer, penningmeester

Association Malikanu
Wendela Engelhard, présidente
Nicole Damen, trésorière en secrétaire

Adres Nederland:P.a. Graafschap 103524 TR UTRECHT, Nederland
Adres Frankrijk:Ferme SoulèreSieuras, 09130France

Bankgegevens:Rabobank, Utrecht 111 757 827 o.v.v. Stichting Malikanu
Compte bancaireCrédit Agricole, Lézat21764093000 o.v.v. Malikanu Association

Adres Mali :P.a. Centre d’écoute de Sikoroni, BPE 157Bamako, Mali

Onze website is nog in oprichting www.stichtingmalikanu.blogspot.com
Neem contact met ons op en meld je aan, of meld je af, voor de nieuwsbrief via: malikanu.wendela@gmail.com


Dit is de tweede nieuwsbrief van de Stichting Malikanu. De nieuwsbrief heet De Malimail en zal ongeveer elk kwartaal verschijnen. Iedereen die betrokken is bij Mali en de projecten die we daar ondersteunen kan De Malimail gratis ontvangen en verder verspreiden.